بی سرزمین تر از باد یک ساله شد ...به احترام اولین سالگردش سکوت می کنم ... دلم می خواد فقط همینو بنویسم...آسمون سیاه پوشیده... دوست دارم فکر کنم هق هقه امشب آسمون واسه خاطر منه... پارسال من مردم...امسال هم خاطره های من مردن ... مردن... مردن ... 

حالا دیگه تو رو داشتن خیاله  دل اسیر آرزوهای محاله

غبار پشت شیشه میگه رفتی ولی هنوز دلم باور نداره

حالا راه تو دوره دل من چه صبوره

کاشکی بودیو میدیدی زندگیم چه سوتو کوره  ...

آسمون  از غم دوریت حالا روز و شب می باره

دیگه تو ذهن خیابون منو تنها جا می ذاره

خاطره مثل یه پیچک میپیچه رو تنه خستم

دیگه حرفی که ندارم دل به خلوت تو بستم

از بوی رنگ متنفرم ... از چراغهای خاموش ...

 مثل همیشه یه روز بهاری ... اوایل اردیبهشت ...

امشب دلم خواست باز اینجا بنویسم ... لبخند میزنم یه لبخنده تلخ اما آروم ...