مداد رنگی هایش را بر می دارد

می خواهد

خودش راآبی کند ...

   آبیه کم رنگ ...

        به رنگ آرامش آسمان ...

کودک درون من هنوزنمی داند

                   سیاهی بر هر رنگی غالب است ...

*        *       *

             چقدر خاموش بودن سخت است ...

                              سه نقطه ها چه می کشند !...

*           *           *

این روز ها چه بسیارند

        نگاه های ناممکن ...

                   کاش معجزه ای شود ...

درب اتاق خاطره ام نوشتم

ورود ممنوع    

اینجا اتاق مردگان است...

و قفل فراموشی را 

بر درش زدم

روح سر کش من    

هر شب به اتاق ممنوعه می رود

با خاطرات پوچ و مرده شاد می شود...   

باز هم تو را می بوید !!

و تا سپیده دم در اغوش توست...

                چشمان من

                    هر صبح از حماقت هایش خیس است ...

*     *     *

یک روز بارانی

                   اینجا را ترک خواهم گفت

خدا را شکر

              به کسی بدهکار نیستم !!

اما این کوچه ها وپنجره ها

                                  مدیون منند!!

وحتی این ساعت

                         که همیشه به خواب می رفت

من از زمان جا افتاده ام

*                         *                        *

می دانم

              یک روز بارانی

                                   به ملاقاتم خواهی آمد

اما شاید

                             دیگر شبنم شبنم نباشد

پ.ن: عزیزان روز بارانی...چه روزی خواهد بود؟

* ممنون می شم نظرتون رو در مورد پست  پاییز هم  بدونم اگر امکان داره به سوال های پاییز هم در نظرات خودش جواب بدید

* می خواهم روح زخمی و غبار الودم را غسل توبه دهم و به سپاس انچه دارم سجده ی شکر گذارم ...

 ابی به صورتم می زنم ... وضو می گیرم ... سجاده  رو به قبله  پهن می کنم ...چادر سفید نمازم رو سر م می کنم ...  چقدر  برای ارامش این روز ا دلتنگ بود م ....

                                                                                  دوستان عزیز " رمضان مبارک "

                                                                                              التماس دعا...